Το φετινό Γενάρη, μετά από 9 περίπου χρόνια πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, βγήκε η απόφαση να κλείσουμε το τμήμα της οικογενειακής επιχείρησης, που ακούει στο όνομα «χωμάτινη πίστα». Άρα, λιγότερα έξοδα, περισσότερος χρόνος, κέρδη επιτέλους (με ίδιες εισπράξεις όταν δεν έχεις έξοδα, είσαι απλά ευτυχισμένος) και επίθεση για τον τρίτο τίτλο στα ράλι σπριντ μετά το 90 και το 91. Ο «τίτλος» φυσικά είναι το καρότο της υποκίνησης της προσπάθειας , έτσι για να έχουμε να λέμε και να δίνουμε άλλοθι στους εαυτούς μας για ό,τι κάνουμε.
Ετοιμασίες, συνεννοήσεις, κλείσιμο συνοδηγού, το «παιδί μου» , ο Νόντας Παππάς, ο γιατρός από την Τρίπολη, ενώ το φυσικό παιδί μου ο Νίκος ανέλαβε την προετοιμασία (το μεγαλύτερο μέρος της τουλάχιστον) του αυτοκινήτου και της ομάδας.
Είμαστε πανέτοιμοι και την Παρασκευή, πάμε μία βόλτα στο βουνό έτσι, για να οδηγήσω για λίγα χλμ το Μίκρα, μετά να το πλύνουμε, να φορτώσουμε και το Σάββατο να αναχωρήσουμε για Σπάρτη!!!! Όλα καλά εκτός από τον κινητήρα, που δούλευε σαν προπολεμικό σόλεξ , αποδίδοντας καμιά 20αριά ίππους, μετά από 1000 μέτρα οδήγησης. Έκτατο συμβούλιο, πανικός, απογοήτευση, νεύρα, μέχρι που η ευγενική φωνή του γιού μου με το μελιστάλαχτο ύφος και χροιά λέει: «Γέρο, δεν πας ρε με το βολτίσιο;» «Γέρο να σε πούνε τα παιδιά σου» σκέφτηκα και τον έστρωσα στη δουλειά, έτσι για να μάθει να λέει τον πατέρα του «γέρο». Με τη βοήθεια του Γιάννη Κόλλια αλλάξανε τα καθίσματα, τις ζώνες, βάλανε πυρόσβεση, άγκιστρα, λασπωτήρες, το καθαρίσανε, ζαντάρανε 13άρια λάστιχα, έγινε σέρβις και τέλος πάντων το ΙΧ Μίκρα έγινε αγωνιστικό μέσα σε 24 ώρες.
Φυσικά, η αφεντομουτσουνάρα μου πήγε για αναγνωρίσεις το Σάββατο όπου άρχισε ο ενθουσιασμός, πάντα μαζί με τον Νόντα. Η ειδική εκπληκτική. Άρτια οριοθετημένη, όμορφο περιβάλλον, όχι άγρια σκυλιά στο γειτονικό μαντρί όταν σταματήσαμε προς νερού μας και οι άνθρωποι της Λέσχης εξυπηρετικότατοι. Είδαμε παλιούς φίλους που εγώ τουλάχιστον είχα να τους δω χρόνια, γράψαμε, τσεκάραμε και φύγαμε.
Φθάνοντας στην Τρίπολη για να αφήσω τον Νόντα, νάσου και η τροχαία που με φιλοδώρησε με 2 κλήσεις, αλλά ο ευγενέστατος και κατατοπιστικός τροχονόμος μου εξήγησε ότι αν κάνω αυτό και αυτό τη βγάζω με μόλις 70€. Χαλάλι!
Κυριακή πρωί, όπως πάντα συνεπέστατος στο ωράριό μου, από τις 09:30 που με περίμεναν για τεχνικό και διοικητικό έλεγχο, έφθασα στις 10:10- 10:15 και ετοιμαζόμουνα να τους πω να με αφήσουν να κάνω τον πλοηγό. Δεν είπαν τίποτα, πέρασα και όλα καλά. Νάσαστε καλά ρε παιδιά!
Ξεκινάμε 2ο αυτοκίνητο τον αγώνα, όλα καλά, μπορεί και να χαλάσαμε το δρόμο από την υπερβολική δύναμη (συγνώμη συναθλητές), χρησιμοποίησα τόσες φορές τη 2η ταχύτητα όσες δεν την έχω χρησιμοποιήσει από το 98 που πρωτοαγόρασα Μίκρα και φθάνουμε στον τερματισμό υγιείς και αρτιμελείς με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Στάση στο σέρβις για έλεγχο από τους Νίκους (είχαμε τρείς: το γιό μου, το γιό του Νόντα και ένα φίλο του γιού μου) ,με το μοναδικό προβλημα, όταν φώναζες Νίκο απαντούσαν τρείς. Τέλος πάντων, ήπιαμε τα εσπρεσάκια μας ιδιάιτερα ο Ιταλοαναθρεμένος Νόντας και βουρ για 2ο σκέλος. Επίσης απροβλημάτιστο 2ο σκέλος , δάκρυζαν τα μάτια μας από την υπερβολική ταχύτητα (καλά σκόνη έμπαινε αλλά εμείς θα το πούμε;) και έτσι φθάσαμε κλαμένοι στον τερματισμό.
2οι στην κλάση μας, γιατί ο Πλατής φρόντισε να τρομάξει τη συνοδηγό – κόρη του τουμπάροντάς τη σε ένα γκρεμουδάκι και εγκατέλειψαν, ο Πάλμος μας πήρε και τα εσώρουχα, αλλά το πιο βασικό: ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ γενικής! 
Αν θέλετε λοιπόν πιστέψτε το: Χάρηκα αυτό τον αγώνα και τον κατατάσσω 2ο στην προτίμησή μου τα τελευταία 30 χρόνια που συμμετέχω, μετά από τον αγώνα της Ιταλίας το 2005 που πήρα την κλάση μου. Γιατί; Δεν ξέρω σίγουρα. Ίσως η οργανωμένη παρουσία της «Παραλληλοδρόμιο- Outdoor Activities» με τέντες, καφέδες, καρέκλες, τραπέζια κλπ, ίσως οι παλιοί φίλοι που είδα, ίσως το σέρβις που μου έκανε ο γιός μου στον αγώνα, ίσως η παντελής έλλειψη άγχους λόγω του αυτοκινήτου που δεν επέτρεπε καμία διεκδίκηση, ίσως που ο συνοδηγός 1ος γενικής Θεοδόσης είναι «παιδί μου» και όσο νάναι περηφανεύεσαι λίγο, ίσως, ίσως….
Τέλος πάντων. Πολλά συγχαρητήρια στη ΛΑΣ και στο Λάμπρο Λαμπρόπουλο για την άψογη διοργάνωση και τον ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ που είχε ο αγώνας (θύμισε οργάνωση της Κορίνθου με κόσμο του Πύργου) και επίσης μπράβο για την καταπληκτική ειδική που επέλεξαν.
Ραντεβού σε 2 εβδομάδες στην Ελάτεια, ελπίζω με το καλό Μίκρα.
Λάμπης Κουρτέσης.
